Category Archives: Openbare ruimte

16jun/16

De wijk, de statushouders en de voetbalkooi

Op dinsdag 14 juni 2016 hield de gemeente Haarlem een inspraakavond voor omwonenden en andere belangstellenden in Haarlem-Noord over de ‘tijdelijke’ huisvesting van statushouders op het Delftplein. Zo’n 80 mensen waren aanwezig. Bewoners toonden zich een waardig gesprekspartner, de gemeente werd op de proef gesteld.

Impact op de wijk
Want het blijft allemaal toch wat hangen en wurgen, het versneld plaatsen van statushouders in Nederland. Want hoe breng je als verantwoordelijk wethouder zo’n boodschap aannemelijk en overtuigend, terwijl het een grote impact zal hebben op menige wijk? Hoe manoeuvreer je je als verantwoordelijke door het grillige gebied van enerzijds de businesscase en je politieke taak en anderzijds het waarborgen van je integriteit richting bewoners? En hoe transparant en democratisch verloopt het proces eigenlijk?

Ook in Haarlem wringt de gemeente zich op de inspraakavond in Haarlem-Noord in talloze bochten om haar burgers enerzijds te overtuigen van haar sociale taak en zorgvuldigheid van haar plannen en anderzijds omwonenden serieus te nemen in hun bezwaren.

Lees meer

24nov/15

Gevolgen vluchtelingenstroom op microniveau

DEEL 1: De overrompelingstactiek

ALGEMEEN

Sinds de zomer van 2015 morrelt een niet-aflatende stroom vluchtelingen aan de grenzen van Europa. Land na land laten ze achter zich om door te dringen tot in de haarvaten van West- en Noord-Europa. Met grote gevolgen, op macro- en microniveau. Ook in Nederland is de impact groot: naast talrijke vormen van noodopvang (in 2016 moeten er bijvoorbeeld 30.000 extra plekken bijkomen), wil Nederland op korte termijn 24.000 statushouders huisvesten. 

HET VERLOOP

Na de noodoproepen van het Centraal Orgaan Asielzoekers (COA) aan alle Nederlandse gemeenten in september en oktober 2015 om in Olympisch recordtempo noodopvang voor vluchtelingen beschikbaar te stellen, volgt een bijna hysterisch plan van de regering om op zeer korte termijn tijdelijke (voor maximaal 10 jaar) woonruimte voor statushouders uit de grond te stampen. Doel daarvan is de doorstroom binnen asielzoekerscentra te vergroten.

Urgentielijst
In de slibstream van deze nijvere houding, worden de burgers die al jaren op een fatsoenlijke sociale woning wachten, onhandig meegenomen. Want zoveel is de bestuurders wel duidelijk: als de overheid statushouders ineens met stip laat stijgen op de urgentielijst van sociale woningbouw, wordt het draagvlak voor het toelaten van asielzoekers onder de minder draagkrachtige woningzoekers natuurlijk in snel tempo afgebroken.

Autoritair bestuur
In deze voortvarendheid van bestuurlijk handelen worden bepaalde zaken al snel over het hoofd gezien: wat is bijvoorbeeld de impact van dergelijke initiatieven op een dorp, een wijk of een straat? Hoe autoritair (en weinig democratisch) mag een (lagere) overheid te werk gaan en op basis waarvan?

Haarlem
Ook Haarlem zet haar beste beentje voor. Na twee locaties  voor noodopvang beschikbaar te stellen, zijn er plannen om in recordtempo ruim 200 al dan niet ‘tijdelijke’ (voor ten minste 10 jaar) woningen te realiseren, ofwel in bestaande, leegstaande panden ofwel door versnelde bouw op braakliggend terrein. Voor de helft worden de nieuwe woningen toegewezen aan statushouders en voor de helft aan overige urgent woningzoekenden in de stad.


IMPACT OP BEWONERS

Delftplein-Haarlem-600x300

De kansrijke locatie op het Delftplein.

Delftplein in Haarlem-Noord
Het toeval wil dat ikzelf omwonende ben van een van de ‘kansrijke locaties’ voor dit plan. Het gaat om een klein, groen postzegeltje met rijen populieren, een trapveld en moestuinen aan de rand van Haarlem-Noord, zo’n 30 m voor mijn huis.

Met dit (nu nog voorlopige) collegebesluit kan mijn groene uitzicht binnen luttele maanden veranderen in het sociale gezicht van Haarlem: 80 woonblokken op een zeer klein stukje grond met ten minste 200* bewoners die daar de komende 10 jaar (!) hun leven gaan leiden.

Popcorn op de bank
Tot voor kort zat ik bij wijze van spreken nog met ‘popcorn op de bank’ naar het menselijk drama in het Midden-Oosten te kijken. Nu de gemeente Haarlem ineens versnelde stappen zet voor de bouw van dergelijke ‘tijdelijke’ woningen, word ik letterlijk met mijn neus gedrukt op de gevolgen van de vluchtelingenkwestie.

Zelf betrokken
Omdat ik nu direct betrokken ben bij de overhaaste stappen van de regering en de overrompelingstactiek van de gemeente en dus op microniveau kan zien wat er gebeurt, leek het mij zinnig eens een spotlight te zetten op bepaalde elementen in het proces. In een serie blogs leg ik vooral de nadruk op opmerkelijke details.

*Per woning voor statushouders moeten er minimaal 4 statushouders in een woning worden geplaatst (Bron: NOS-journaal 20.00 uur, vrijdag 27 november, na 11.40 min)

Lees meer

27mei/10

Confrontatiespiegel Parnassia aan Zee

[COLUMN]

In strandpaviljoen Parnassia aan Zee in Bloemendaal hangt in de toiletruimte een confrontatiespiegel. Dat is zo’n ding waarvan je denkt dat het een spiegel is, maar waar doorheen je bekeken kunt worden zonder dat je het in de gaten hebt. De pisbakken van het herentoilet staan gerangschikt langs de achterkant van dit voyeuristisch geval. Dus terwijl jij met open mond je lippen stift, kunnen de mannen je zien terwijl ze met hun potlood in de bakken roeren.

Intieme vriendin
Nu is een spiegel niet zomaar een plat vlak met een weerspiegelende oppervlaktelaag. Het is een intieme vriendin. Je vertrouwt haar je meest kwetsbare momenten toe. Het verwijderen van dat drapje in je ooghoek, dat inmiddels zwart geworden is van de mascara. Om het goed te zien, buig je nog eens flink voorover. Om daarna met opengetrokken mond – je lippen hebben dan zo ongeveer de vorm van een ovaal – je smoeltje bij te werken.

Dan volgt de fatsoenering van het haar dat er uitziet na uren strand alsof de zeewind elk kwartier van richting is veranderd. Je toupeert nog even snel het plukje op je achterhoofd, kijkt of er niets tussen je tanden zit en of je tong inmiddels niet meelwit is uitgeslagen. Na het afstellen van de juiste zwoele blik, wordt het hoog tijd de toiletruimte weer te verlaten. Je bink blijft natuurlijk niet eeuwig wachten.

Confrontatiespiegel-600x300

Confrontatiespiegel Parnassia aan Zee

Spiegel als maatje
Tijdens dit ritueel loop je echter groot risico dat aan de andere kant een kerel staat mee te gluren. Terwijl jouw Prins netjes aan de bar blijft wachten, hebben de mannen met hoge nood zich kunnen vergapen aan jouw sensuele lippen, lange wimpers en koddig kapsel.

Misschien trok je ook je bh wel recht of deed je nog een knoopje los van je hippe zomerbloes. Wie weet zat er wel een scherp stukje schelp gemeen te steken in een onderlaag en gebruikte je de spiegel om meer helderheid te krijgen over dit vraagstuk. Kortom, je was bezig met jezelf en gebruikte de spiegel als maatje.

Bordeel Parnassia aan Zee
Maar het maatje blijkt een misstap. In Bordeel Parnassia aan Zee is een peepshow ingericht, waarvan jij ongevraagd onderdeel bent. Als je dat had geweten, was je met verwaaide apenkop, scheve bh en ongestifte lippen natuurlijk meteen het sanitair weer uit gerend. Om vervolgens in de weken erna het vrouwelijk deel van Nederland te mobiliseren en met spandoeken het recht te eisen terug te kijken.

14mei/10

De schreeuw op de Dam

[COLUMN]

Een man schreeuwt, een tas valt, een kerel roept ‘Bom!’. Dat is in het kort het scenario dat vooraf ging aan de vreemde chaos op de Dam, 4 mei 2010. Ik vind het een beetje B-filmmateriaal.

Massahysterie
En dan de massahysterie. Verwilderde gezichten, moeders beschermen half huilend hun kinderen (die helemaal huilen), de koningin wordt in allerijl in een gebouwtje aan de rand van het plein geduwd (zij huilt niet) en de massa zet het gillend op een lopen. Waarheen is mij een raadsel. Op zo’n moment heb ik hevig behoefte aan de regiekunsten van Pieter Verhoeff.

Dwaze Dagen
De paniek na de schreeuw op de Dam duurde al met al 2,5 minuten. Dat is best kort. Maar de verwarring was totaal, dat zag je wel aan de verschrikte gezichten. Het leken wel de Dwaze Dagen bij de Bijenkorf. Maar de winkel was gesloten, dus dat kon niet. Nu is 4 mei 2010 ook verworden tot een dwaze dag.

Een schreeuw
Wat had ik zelf gedaan, vroeg ik mij af. Je hoort een schreeuw. Zet je het dan op een lopen? Waarheen dan en waarom?

Menselijk gedrag in een massa
Mensen gedragen zich vreemd in een massa, dat is mij wel vaker opgevallen. Als ik op een voetpad wandel en stuit op een grote groep, dan lijkt het wel alsof je als eenling niet bestaat of in het beste geval geen rechten hebt op een stukje van de publieke ruimte. Als je dan terstond je rug niet recht en non-verbaal dreigt met een fysieke botsing met zo’n massa-molecuul, dan dendert zo’n groep gewoon door.

Implosie van denkvermogen
Een massa verliest snel z’n verstand, het individuele IQ lijkt in een menigte niet meer te bestaan en de som der delen van dat intellect al helemaal niet. Sterker, als mensen zich massaal verenigen, kun je er zeker van zijn dat er een implosie van denkvermogen volgt. En dat lijkt weer omgekeerd evenredig met de toename van de kans op hysterie. Maar dan is het vervolgens ook logisch dat als een man schreeuwt, een tas valt en een kerel roept ‘Bom!’ dat je dan gaat rennen. Zeker in Nederland.

24mrt/10

Aangevallen door Schotse Hooglander

[COLUMN]

Begin januari 2008 werd ik aangevallen door een Schotse Hooglander. Van oorsprong afkomstig uit een gebied waar hij zich alleen op de wereld kan wanen, wordt ‘ie nu in Nederland op iedere vierkante kilometer natuur gedropt. Niet echt hot news, maar wel aanleiding tot steeds weer nieuwe incidenten.

Houd minimaal afstand
In goed gezelschap wandelde ik op de betreffende vroege januaridag op een kleine natuurpostzegel aan de rand van Haarlem: landgoed Koningshof. We namen de buitenste ring (er zijn niet zoveel paden in dit reservaat) en na bocht drie stond daar ineens zo’n verzamelde vierduizend kilo vlees lekker te tutten in de bosjes. Tot zover niks aan de hand. Echter, er stond er ook één op het pad. Ons pad. Ik keek recht tegen z’n gespierde kont. Nu ken ik de regels: houd minimaal 25 meter afstand. Maar het terrein heeft de grootte van twee pannenlappen, dus als we zover om moesten lopen, stonden we zo weer buiten het hek.

Midden in mijn buik
Mijn vriend – normaal een koene ridder – vertouwde het niet en wilde omkeren. Ik dacht ‘ze worden hier gedropt, dus zal het wel goed zitten’ en moedig schreed ik voorwaarts. Maar ik had nog geen twee stappen gezet of de onberekenbare griezel draait zich tergend langzaam om en doet een paar stappen in mijn richting. ‘Hij wil vast even snuffelen’, denk ik nog in al mijn onschuld. Maar ineens accelereert de kolos en plaatst daarbij zijn bolle kop midden in mijn buik.

Driehonderd kilo
Het was een jonkie, zonder martelwerktuigen op z’n hoofd, maar het was evengoed driehonderd kilo schoon aan de haak (vertelde de boswachter mij later). Nu kan ik veel hebben, maar daar ben zelfs ik niet tegen bestand en weldra zeeg ik ineen als Giuseppina Strepponi in de opera van Verdi. Nou ja, wat versneld afgedraaid dan. Nu sprong mijn edele ridder op en begon als een ware vogelverschrikker wild met zijn armen en benen te zwaaien onder het uitstoten van aapachtige klanken. Het rund keek vreemd op, daar had ‘ie toch niet van terug en ineens zette hij het op een lopen. De laffe koe.

Stier velt vrouw
Eenmaal thuis belde ik de krant. Niet dat ik zelf nou zo graag voorpaginanieuws wilde zijn en zeker niet als gevloerde bella donna, maar stel dat ‘ie het de volgende keer weer op z’n heupen kreeg en ditmaal met een actieve senior van 80 ging jongleren….

Afijn, die krant plaatst het stukje, maar ik had niet gerekend op de snuiters die alle online podia afstropen, vooral die van de regionale kranten, naarstig op zoek of er nog wat te keten valt. En stier velt vrouw is voor die jongens toch echt een soort dubbele Breezer. Schuilnaam Sjaaltje13 vermoedde dan ook dat het wel te maken zou hebben met, ik citeer, ‘een opstandige poes die eens per maand krols begint te worden.’

Schotse Hooglanders als hobby
Anderhalf jaar na dato belt ineens de regionale omroep. Er zijn weer wat incidenten geweest met onze Schotse vrienden her en der en of ik mijn verhaal opnieuw wilde doen, ditmaal via de ether. Man met als hobby Schotse Hooglanders in een weitje was voor, ik was tegen. Ja hoor, dat wilde ik wel.

We togen ditmaal naar de Kennemerduinen, waar de verslaggever op het ludieke idee kwam om ons een toneelstukje te laten spelen. Ik was ik op de bewuste bullfight-dag van anderhalf jaar geleden en de cameravrouw moest – met camera – bully spelen, zodat het net leek of ik weer werd aangevallen. We hebben de scène een paar keer over moeten doen.

Jungleduinen bij Bergen
Toen ook dit avontuur weer ten einde was, dacht ik dat alles wel tot rust zou komen. Tot ik in december 2010 ineens werd gebeld door een vrouw, ik schat midden dertig. Ook zij had mij via Google gevonden en vertelde onlangs van haar paard te zijn gesmeten in de duinen bij Bergen. Een Schots liefje was achter hen aan komen hollen en haar paard was zo geschrokken dat hij het op een lopen zette alsof de hele dierentuin van Artis hem op de hielen zat, de hengst uren zoek was, uiteindelijk werd gevonden door de politie en nooit, maar dan ook never-nooit die jungleduinen meer in wil. Of er misschien een actiegroep bestond tegen de Schotse Hooglanders, vroeg ze mij. Ik moest haar helaas teleurstellen.

Ook incidenten met Schotse Hooglanders meegemaakt? Aangevallen door een Schotse Hooglander? Reageer!

Nawoord:
Opnieuw een boswachter gesproken, nu van Het Goois Natuurreservaat. Hij vertelde wat de tekenen zijn dat het niet goed gaat tussen jou en de Schotse Hooglander:

1. Als de Schotse Hooglander ineens wat onrustig wordt, alsof ‘ie ‘jeuk’ heeft, met z’n kop naar achteren slingert, met de poten gaat schuifelen, dan betekent dit voor jou ‘oranje licht’.

2. Ook als ‘ie je strak aankijkt, is dat al een teken dat ‘ie zich niet comfortabel voelt met jouw aanwezigheid.

3. Gooit hij z’n kop naar beneden, dan betekent dat ‘rood licht’: hij is klaar voor de aanval (maar voor je dat doorhebt, lig je waarschijnlijk al op de grond).

Eventuele oplossing in nood:
1. Maak je groot (met armen en benen zwaaien).
2. Maak geluid.

11mrt/10

Depressief in Vinexwijk

[COLUMN]

Vanochtend liep ik in een wijk in opbouw, Leidschenveen, met s c h. Het is de jongste loot, met een t, aan de stam van het mekka der overheidsgebouwen: Den Haag. Nu word ik van grote overheidsgebouwen altijd een beetje somber, maar van wijken in opbouw en kant en klare Vinexwijken word ik pas echt depressief.

Ooit, ik zat nog op de School voor de Journalistiek, brachten wij met de klas een bezoek aan Almere, toen ook in opbouw (1992) midden op het kale land van de drooggelegde IJsselmeerpolders. Stedenbouwkundigen krijgen daar natte dromen van, meen ik, om een stad te mogen bouwen zomaar vanuit het niets. Maar het was een stad zonder ziel, concludeerde ik – toen nog heel poëtisch – in mijn verslag. De wijken van deze destijds ‘nieuwe stad’ stonden te blinken als opgepoetst tafelzilver, afgewisseld door armetierige jonge aanplant. Ik had mij heilig voorgenomen pas terug te komen ‘als wind, regen en storm de huizen heeft aangetast, langs plantsoenen heeft gewoed en het Gooimeer over zijn oevers heeft doen treden’. Ik formuleerde dat toen zó romantisch. Nu raast ook de wind van Wilders door de straten en ben ik ineens ontnuchterd.

Maar vanochtend kuierde ik wat zuidelijker, in de wijk met s c h, en kreeg een man in het vizier, type wetenschapper of Hoge Baan, maar dat laatste een beetje tegen wil en dank. Een slepende tred, haar iets te droog en warrig en de rug licht voorover gebogen. Zijn kleren stonden ‘m ook niet: lange, nette, donkerblauwe jas waarvan de opengeslagen panden ietwat opstandig (of dacht ik dat alleen maar) langs z’n lichaam zwierden, grijze pantalon, enfin, zo’n Hoge-Baan-uiterlijk, je weet wel. Ik zag meteen dat ‘ie met slobbertrui en groezelbroek véééél gelukkiger zou zijn, teruggetrokken in een stoffig hoekje van het huis met een vrouw in Indiaas gewaad die hem liefdevol over zijn droge haren strijkt en af en toe een kopje Max Havelaar-koffie komt brengen.

Maar misschien wist ‘ie dat nog niet. Het feit dat hij richting nette buitenwijk bewoog, deed mij het ergste vrezen. Ik vermoedde toch meer een strenge, keurige dame die hem vastberaden richting Hoge Baan had gemanoeuvreerd, zonder dat ‘ie er erg in had. En ik kreeg diep medelijden. In die man zag ik ineens alles wat mij in een Vinexwijk zo tegenstaat.

03mrt/10

Huldiging in Haarlem

[COLUMN]

Ik weet niet hoe ze het doen in Haarlem, maar sinds burgemeester Schneiders aan het roer zit (juli 2006) is de ‘muggen’stad overal de beste in. De Beste Winkelstraat (Kleine Houtstraat, 2009), De Meest Gastvrije Stad (2009), Het Best geherstructureerde Bedrijventerrein (Waarderpolder, 2010) en onlangs heeft Haarlem ook nog de Beste Lokale Webpoliticus (Jeroen Fritz) gescoord. Misschien ligt het aan mij hoor, maar het begint toch wat ongeloofwaardig te worden.

Maar wellicht zitten de andere burgemeesters wel te suffen, want welke stad stond er weer met zijn neus vooraan toen de Olympische Equipe uit Vancouver eenmaal op Nederlandse bodem was geland? Jawel hoor: Haarlem. Op dinsdag 2 maart jongstleden was ze gaststad voor de huldiging van de deelnemers aan de Olympische Winterspelen.

I was there, op dat plein tijdens de huldiging in Haarlem. Een gebreide sjaal hing wat slordig aan de bomen, rond de nek van het standbeeld van Laurens Janszoon Coster en aan de Vleeshal. De gemeente Haarlem en organisator NOC*NSF wilden met de sjaal de sporters ‘een warm welkom heten’. Ook werden er ovenhandschoenen uitgedeeld, die melig heen en weer wapperden bij de dreun van de muziek van Wolter Kroes. Het plein van de Grote Markt raakte rond half vijf wat vol, maar echt dringen was het ook niet. Het was pas echt topdrukte om kwart voor vijf, om na de climax weer snel uiteen te vallen.

De Equipe is welgeteld tien minuten op het podium geweest. Voor ik er erg in had, waren ze weer verdwenen. Er hing nog wat glimmende confetti in de lucht, af en toe vloog een verdwaalde oranje ballon met TNT-logo omhoog, maar de vlammen van het decor sloegen maar niet over op de massa. Hoewel het met z’n allen op zo’n plein altijd wel kicken is natuurlijk. Als opwarmertje dansten de kids van de Hustlekidz enthousiast over de planken (ze wisten van geen wijken en mengden zich al hustlelend tussen de helden uit Vancouver…op een gegeven moment zag ik het verschil niet meer, het was één oranje waas), dus aan hen kan het niet gelegen hebben.

Toch zag het er op tv allemaal wel heftig uit, Haarlem staat weer op de kaart, de Haarlemmers mochten – onbetaald – opdraven als figuranten, maar hadden eindelijk weer eens een verzetje. Ik miste eigenlijk alleen de UNOX-handschoenen nog.

24feb/10

Bumperkleven

[COLUMN]

Heb jij dat nou ook: dat je bij een bumperklever, die jou op de snelweg hardnekkig op de hielen zit met een snelheid van 120 kilometer per uur, de onweerstaanbare neiging hebt eens eventjes keihard op de rem te gaan staan? Volgens het Mindmagazine is zo’n ‘gruwelgedachte’ heel normaal. Ik heb dat ook bij jonge katjes. Ligt zo’n beestje heel lief te spinnen op je schoot, besef je ineens hoe breekbaar dat nekje is. Eén knik er in en het is dood.

Maar het heeft ook met territorium te maken. Wandelaars, auto’s, fietsen…ze moeten allemaal niet te dicht in mijn buurt komen. Dat heeft ook z’n voordelen. Sta ik op de roltrap in een warenhuis in Breda, merk ik dat er vlak achter mij iemand net iets te opdringerig aanwezig is en het gemunt heeft op mijn rugzak. Zoiets voel je gewoon. Ik kijk achterom en zie inderdaad zo’n vaag jasje. In een flits schiet – heel dierlijk – de spanning vanuit mijn buik omhoog en ik krijg de heerlijke gruwelgedachte eens met mijn elleboog flink achteruit te punten op de hoogte van, nou ja, de broekrits zeg maar.

Ook op de scooter heb ik er last van. Tuf ik met vijftig kilometer per uur de Zeeweg af, blijft er ineens een racefiets achter mijn achterband plakken. En niet op de prettige afstand van vier of vijf meter, nee, hij hangt echt aan mijn bumper en ik kan in mijn spiegel nog net zien hoe hij met één hand z’n ene neusgat dichthoudt om vervolgens het andere neusgat vrije baan in de berm te geven met een kracht van drie op de schaal van Richter.

Ik stop en zeg hem dat ik van dat bumperkleven niet ben gediend. Hij kijkt mij verbaasd aan en zegt niets (dat doen ze in en rond Haarlem wel vaker niet). Ik rijd verder en opnieuw hangt hij aan mijn Habanabumper. Weer stop ik. Dit ritueel herhaalt zich nog twee keer, maar de man weet van geen wijken. Nu zou iedere vrouw wel stroop aan haar kont willen hebben en – ik zeg het eerlijk- mijn scooter is een sexy beauty, maar om er nou met je neus aan te gaan hangen, tja, dat vind ik nou echt debielengedrag. Maar wat doet de man als ik definitief een tijdje stil blijf staan? Hij scheldt mij uit van hier tot einde Zeeweg en verklaart mij finaal geschift. Ik kan niets anders doen dan gek kijken.