Category Archives: Gezondheidszorg

17nov/10

Osteopathie: vingers in de oren

[COLUMN]

In 2010 ging ik met een chronisch pijnlijke heup naar de osteopaat. Een osteopaat is een doorgestudeerde fysiotherapeut, die niet alleen de toestand van spieren, botten en gewrichten bekijkt, maar zich onder meer ook verdiept in het beweeglijk zijn van ‘de zachte’ delen van het lichaam, zoals organen en vliezen.

Betrouwbare osteopaat
De osteopaat bekijkt het lichaam in z’n geheel, zoekt naar de disbalans in het lichaam. Zo zou een heupklacht zomaar kunnen duiden op een te strak gespannen maag, om maar een voorbeeld te noemen. Soms kan zo’n behandeling verrassende resultaten opleveren. Zo ook bij mij, maar die was ánders verrassend.

Mijn osteopaat was het type betrouwbare boswachter. Lang, slank, grijs ringbaardje en vriendelijke – beetje introverte – oogopslag. Bij zo’n osteopaat leg je graag je verzameling botten, spieren en organen ter inzage op een behandeltafel.

Eerste diagnose
Zijn eerste diagnose luidde ‘artrose’, ofwel: gewrichtsslijtage. Door vermindering van het kraakbeen bij de gewrichten, kunnen de botten dan letterlijk over elkaar heen schuren. ‘Hoeveel procent is er verdwenen’, vroeg ik nieuwsgierig. Hij kon natuurlijk geen schatting doen (hij is immers geen arts), maar hij vermoedde toch wel zo’n 30 procent. Nadat ik mij wekenlang op een handdoekje onderwierp aan gedruk, gedraai en gesteun op mijn lijf, bleef de klacht aanhouden.

Röntgenfoto Kennemer Gasthuis
Ik had er genoeg van, wilde nu wel eens écht weten hoe het zat met die artrose en liet een röntgenfoto maken in het Kennemer Gasthuis. De radioloog was een leuke vent. Hij zei dat het buiten z’n bevoegdheid lag iets te zeggen over de foto, maar hij vertrouwde mij heimelijk toe dat ‘mijn heup er uitzag als een zonnetje’. Mijn vriend kon niet laten daar thuis wat grappen over te maken.

Spanning vasthouden
Ik weer naar de osteopaat. Die herzag moeiteloos zijn oordeel en zapte naar de volgende diagnose: ditmaal meende hij dat het SI-botje (het bot tussen heiligbeen en bekken) de boosdoener was en hij begon omstandig zijn skeletkennis te etaleren, waardoor ik wel overtuigd móest zijn van zijn oordeel. Ook zou ik teveel spanning vasthouden in mijn buik, moest ik meer loslaten en ‘verteren’. Raadgeving: veel heupbewegingen maken (swingen, ‘kwispelen als een hond’, grote stappen maken).

De klacht hield wekenlang onverminderd aan.

Vingers in mijn oren
Op een zonnige dag in juli herzag hij plotsklaps opnieuw zijn diagnose: ditmaal suggereerde hij dat mijn eierstok zat vastgegroeid aan mijn baarmoeder. Om dat te behandelen, stak hij onder andere tien minuten lang zijn vingers in mijn oren (tegen een uurtarief van 80 euro) en zei dat dat was om de hormoonproductie te stimuleren, waardoor mijn baarmoeder zou gaan kantelen, waardoor de klacht zou verminderen. ‘Maar deze behandeling kon wel eens heel lang gaan duren’, zei hij.

Eenmaal thuis pakte ik de telefoon en heb ik de behandeling maar stopgezet.

17mrt/10

Ligt een hond bij de dokter…

[COLUMN]

Bij mijn dokter ligt stelselmatig een grote hond in de behandelkamer. Hij neemt ongeveer het halve vertrek in beslag, is erg oud en stinkt nogal. Mijn arts is ook homeopathisch onderlegd. Ik zoek nog naar het verband ertussen.

Keurige behandelkamer
Moet een behandelkamer altijd wit en keurig zijn, is dan de gewetensvraag. Wit en keurig zegt in feite niet zoveel. Voor je het weet zit een GGD-arts in een steriele ruimte met een keurige behandeltafel in je kruis te friemelen (ook waar hij niet hoort), op zoek naar inwendig schraapsel voor onderzoek. Ik wist toen nog niet dat je daar zo goed voor zoeken moest. De wilde jaren hebben gelukkig geen sporen nagelaten, alleen dan dat wit en keurig mij niet zoveel meer zegt.

Hond naast de stethoscoop
Toch heb ik moeite met de hond. Zo naast de stethoscoop. Zijn adem en lichaamsgeur hebben penetrante vormen aangenomen. Ze overstijgen de status van de dokter. Hij wordt wat rafelig daardoor. Een beetje te veel homeopathisch. In mijn fantasie zie ik hem ’s avonds voor de tv met een doos bonbons op schoot, om na een intieme schranspartij vol overgave z’n handen af te likken.

Huisdier bij de dokter
Maar daarmee is het probleem van de hond nog niet opgelost. Met die fantasie. En ik kan toch moeilijk met de hand op mijn neus geknepen de behandelkamer binnen lopen. Dat staat zo raar. Dus probeer ik amechtig langszij de hond te kijken, die als een hijgend hert met giga tong omstandig huisdier ligt te wezen. En dat bij de dokter in de behandelkamer. Die ook niet wit en keurig is.


Beeld bij dit blog: 

© Gualberto 107 / Free Digital Photos