Depressief in Vinex-wijken

[COLUMN]

Vanochtend liep ik in een wijk in opbouw, Leidschenveen, met s c h. Het is de jongste loot, met een t, aan de stam van het mekka der overheidsgebouwen: Den Haag. Nu word ik van grote overheidsgebouwen altijd een beetje somber, maar van wijken in opbouw en kant en klare Vinex-wijken word ik pas echt depressief.

Ooit, ik zat nog op de School voor de Journalistiek, brachten wij met de klas een bezoek aan Almere, toen ook in opbouw (1992) midden op het kale land van de drooggelegde IJsselmeerpolders. Stedenbouwkundigen krijgen daar natte dromen van, meen ik, om een stad te mogen bouwen zomaar vanuit het niets. Maar het was een stad zonder ziel, concludeerde ik – toen nog heel poëtisch – in mijn verslag. De wijken van deze destijds ‘nieuwe stad’ stonden te blinken als opgepoetst tafelzilver, afgewisseld door armetierige jonge aanplant. Ik had mij heilig voorgenomen pas terug te komen ‘als wind, regen en storm de huizen heeft aangetast, langs plantsoenen heeft gewoed en het Gooimeer over zijn oevers heeft doen treden’. Ik formuleerde dat toen zó romantisch. Nu raast ook de wind van Wilders door de straten en ben ik ineens ontnuchterd.

Maar vanochtend kuierde ik wat zuidelijker, in de wijk met s c h, en kreeg een man in het vizier, type wetenschapper of Hoge Baan, maar dat laatste een beetje tegen wil en dank. Een slepende tred, haar iets te droog en warrig en de rug licht voorover gebogen. Zijn kleren stonden ‘m ook niet: lange, nette, donkerblauwe jas waarvan de opengeslagen panden ietwat opstandig (of dacht ik dat alleen maar) langs z’n lichaam zwierden, grijze pantalon, enfin, zo’n Hoge-Baan-uiterlijk, je weet wel. Ik zag meteen dat ‘ie met slobbertrui en groezelbroek véééél gelukkiger zou zijn, teruggetrokken in een stoffig hoekje van het huis met een vrouw in Indiaas gewaad die hem liefdevol over zijn droge haren strijkt en af en toe een kopje Max Havelaar-koffie komt brengen.

Maar misschien wist ‘ie dat nog niet. Het feit dat hij richting nette buitenwijk bewoog, deed mij het ergste vrezen. Ik vermoedde toch meer een strenge, keurige dame die hem vastberaden richting Hoge Baan had gemanoeuvreerd, zonder dat ‘ie er erg in had. En ik kreeg diep medelijden. In die man zag ik ineens alles wat mij in een Vinex-wijk zo tegenstaat.

Leave a Reply

 

 

 

Spam Protection by WP-SpamFree