[COLUMN]
Heb jij dat nou ook: dat je bij een bumperklever, die jou op de snelweg hardnekkig op de hielen zit met een snelheid van 120 kilometer per uur, de onweerstaanbare neiging hebt eens eventjes keihard op de rem te gaan staan? Volgens het Mindmagazine is zo’n ‘gruwelgedachte’ heel normaal. Ik heb dat ook bij jonge katjes. Ligt zo’n beestje heel lief te spinnen op je schoot, besef je ineens hoe breekbaar dat nekje is. Eén knik er in en het is dood.
Maar het heeft ook met territorium te maken. Wandelaars, auto’s, fietsen…ze moeten allemaal niet te dicht in mijn buurt komen. Dat heeft ook z’n voordelen. Sta ik op de roltrap in een warenhuis in Breda, merk ik dat er vlak achter mij iemand net iets te opdringerig aanwezig is en het gemunt heeft op mijn rugzak. Zoiets voel je gewoon. Ik kijk achterom en zie inderdaad zo’n vaag jasje. In een flits schiet – heel dierlijk – de spanning vanuit mijn buik omhoog en ik krijg de heerlijke gruwelgedachte eens met mijn elleboog flink achteruit te punten op de hoogte van, nou ja, de broekrits zeg maar.
Ook op de scooter heb ik er last van. Tuf ik met vijftig kilometer per uur de Zeeweg af, blijft er ineens een racefiets achter mijn achterband plakken. En niet op de prettige afstand van vier of vijf meter, nee, hij hangt echt aan mijn bumper en ik kan in mijn spiegel nog net zien hoe hij met één hand z’n ene neusgat dichthoudt om vervolgens het andere neusgat vrije baan in de berm te geven met een kracht van drie op de schaal van Richter.
Ik stop en zeg hem dat ik van dat bumperkleven niet ben gediend. Hij kijkt mij verbaasd aan en zegt niets (dat doen ze in en rond Haarlem wel vaker niet). Ik rijd verder en opnieuw hangt hij aan mijn Habanabumper. Weer stop ik. Dit ritueel herhaalt zich nog twee keer, maar de man weet van geen wijken. Nu zou iedere vrouw wel stroop aan haar kont willen hebben en – ik zeg het eerlijk- mijn scooter is een sexy beauty, maar om er nou met je neus aan te gaan hangen, tja, dat vind ik nou echt debielengedrag. Maar wat doet de man als ik definitief een tijdje stil blijf staan? Hij scheldt mij uit van hier tot einde Zeeweg en verklaart mij finaal geschift. Ik kan niets anders doen dan gek kijken.
