[COLUMN]
Ruim twee jaar geleden werd ik aangevallen door een rund. Niet de mannelijke variatie van de melkkoe, maar zo’n vrijbuiter uit de Schotse Hooglanden. Van oorsprong afkomstig uit een gebied waar hij zich alleen op de wereld kan wanen, wordt ‘ie nu in Nederland op iedere vierkante kilometer natuur gedropt. Niet echt hot news, maar wel aanleiding tot steeds weer nieuwe incidenten.
In goed gezelschap wandelde ik op de betreffende vroege januaridag in 2008 op een kleine natuurpostzegel aan de rand van Haarlem. We namen de buitenste ring (er zijn niet zoveel paden in dit reservaat) en na bocht drie stond daar ineens zo’n verzamelde vierduizend kilo vlees lekker te tutten in de bosjes. Tot zover niks aan de hand. Echter, er stond er ook één op het pad. Ons pad. Ik keek recht tegen z’n gespierde kont. Nu ken ik de regels: houd minimaal 25 meter afstand. Maar het terrein heeft de grootte van twee pannenlappen, dus als we zover om moesten lopen, stonden we zo weer buiten het hek. En dat was toch echt niet de bedoeling.
Mijn vriend – normaal een koele ridder – vertouwde het niet en wilde omkeren. Ik dacht ‘ze worden hier gedropt, dus zal het wel goed zitten’ en moedig schreed ik voorwaarts. Maar ik had nog geen twee stappen gezet of de onberekenbare griezel draait zich tergend langzaam om en doet een paar stappen in mijn richting. ‘Hij wil vast even snuffelen’, denk ik nog en verwar ‘m in al mijn onschuld met mijn ex-bastaardpoedel (meer bastaard dan poedel) Polleke (die naam kregen we erbij, vermoedelijk vanwege die pol op z’n hoofd). Maar ineens accelereert de kolos en plaatst daarbij zijn bolle kop midden in mijn buik.
Het was een jonkie, had nog niet van die martelwerktuigen op z’n hoofd, maar het was evengoed driehonderd kilo schoon aan de haak (vertelde de boswachter mij later). Nu kan ik veel hebben, maar daar ben zelfs ik niet tegen bestand en weldra zeeg ik ineen als Giuseppina Strepponi in de opera van Verdi. Nou ja, wat versneld afgedraaid dan. Nu sprong mijn edele ridder op en begon als een ware vogelverschrikker wild met zijn armen en benen te zwaaien onder het uitstoten van aapachtige klanken. Het rund keek vreemd op, daar had ‘ie toch niet van terug en ineens zette hij het op een lopen. De laffe koe.
Eenmaal thuis belde ik de krant. Niet dat ik zelf nou zo graag voorpaginanieuws wilde wezen en zeker niet als gevloerde bella donna, maar stel dat ‘ie het volgende keer weer op z’n heupen kreeg en ditmaal met een actieve senior van tachtig ging jongleren. Daar moest je toch niet aan denken?! Afijn, die krant plaatst het stukje, maar ik had niet gerekend op de snuiters die alle online podia afstropen, vooral die van de regionale kranten, naarstig op zoek of er nog wat te keten valt. En stier velt vrouw is voor die jongens toch echt een soort dubbele Breezer. Schuilnaam Sjaaltje13 vermoedde dan ook dat het wel te maken zou hebben met, ik citeer, ‘een opstandige poes die eens per maand krols begint te worden.’
Anderhalf jaar na dato belt ineens de regionale omroep. Er zijn weer wat incidenten geweest met onze Schotse vrienden her en der en of ik mijn verhaal opnieuw wilde doen, ditmaal via de ether. Man met als hobby Schotse Hooglanders in een weitje was voor, ik was tegen. Ja hoor, dat wilde ik wel. We togen ditmaal naar de Kennemerduinen, waar de verslaggever op het ludieke idee kwam om ons een toneelstukje te laten spelen. Ik was ik op de bewuste bullfight-dag van anderhalf jaar geleden en de cameravrouw moest – met camera – bully spelen, zodat het net leek of ik weer werd aangevallen. Zie je het voor je? We hebben de scène een paar keer over moeten doen.
Toen ook dit avontuur weer ten einde was, dacht ik dat alles wel tot rust zou komen. Tot ik in december jongstleden ineens werd gebeld door een vrouw, ik schat midden dertig. Ook zij had mij via Google gevonden en vertelde onlangs van haar paard te zijn gesmeten in de duinen bij Bergen. Een Schots liefje was achter hen aan komen hollen en haar paard was zo geschrokken dat hij het op een lopen zette alsof de hele dierentuin van Artis hem op de hielen zat, de hengst uren zoek was, uiteindelijk werd gevonden door de politie en nooit, maar dan ook nevernooit die jungleduinen meer in wil. Of er misschien een actiegroep bestond tegen de Schotse Hooglanders, vroeg ze mij. Ik moest haar helaas teleurstellen.
Ook incidenten met Schotse Hooglanders meegemaakt? Aangevallen door een Schotse Hooglander? Reageer!
Nawoord:
Gisteren opnieuw een boswachter gesproken, nu van Het Goois Natuurreservaat. Hij vertelde wat de tekenen zijn dat het niet goed gaat tussen jou en de Schotse Hooglander:
1. Als de Schotse Hooglander ineens wat onrustig wordt, alsof ‘ie ‘jeuk’ heeft, met z’n kop naar achteren slingert, met de poten gaat schuifelen, dan betekent dit voor jou ‘oranje licht’.
2. Ook als ‘ie je strak aankijkt, is dat al een teken dat ‘ie zich niet comfortabel voelt met jouw aanwezigheid.
3. Gooit hij z’n kop naar beneden, dan betekent dat ‘rood licht’: hij is klaar voor de aanval (maar voor je dat doorhebt, lig je waarschijnlijk al op de grond).
Eventuele oplossing in nood:
1. Maak je groot (met armen en benen zwaaien).
2. Maak geluid.
Meer lezen?
Nieuws en discussies:
- Discussie:
Toonzetting: ‘Het slachtoffer is schuldig’ en ‘De natuur is er voor de natuur, niet voor de mensen’ - http://forum.geocaching.nl/index.php?showtopic=5814&st=15 - Nieuws:
http://www.ad.nl/ad/nl/5596/Planet-Watch/article/detail/2965416/2011/10/12/Man-krijgt-voederverbod-levensgevaarlijke-koeien.dhtml
http://www.telegraaf.nl/binnenland/9047212/__PVV__weg_met_hooglanders__.html
http://www.boerenvee.nl/index.php?page=nieuwsbericht&id=221
http://www.hln.be/hln/nl/2/Kanaal-Reizen/article/detail/172321/2008/02/15/Nederlandse-natuurwandelaar-overleeft-aanval-boze-stier.dhtml
http://www.hln.be/hln/nl/2/Kanaal-Reizen/article/detail/172321/2008/02/15/Nederlandse-natuurwandelaar-overleeft-aanval-boze-stier.dhtml - Een aanval:
http://www.youtube.com/watch?v=vmYdEDgbQMI (meer een goedmoedige, ‘speelse’ prelude)
http://www.youtube.com/watch?v=NoOc-P47DLI
Een paar jaar geleden ben ik achternagezeten door Gallowayrunderen in de Voornse duinen. Geheel niet-provocerend wandelde ik op ruime afstand (zeker 30meter) over het pad langs de twee dieren, die op een heuveltje lagen. Een tel later kwamen ze in volle galop achter mij aan. Ik heb nog nooit zo hard gelopen, ze volgden mij, maar na een paar afslagen (er lopen veel paadjes daar) had ik ze afgeschud. Ik kwam er vrijwel wekelijks, maar dat wandelplezier is mij door dit zeer angstwekkende incident voorgoed ontnomen. Nu heeeft Natuurmonumenten ook een flink stuk van het bos dt richting Rockanje ligt gekapt om een zogenaamd natuurlijker omgeving te creeren (hoe kwamen we ook al weer aan de naam Holland ?), waarmee het laatste gebied waar ik nog vrij kon wandelen door verrunding is gesloten voor mij.
Tekenend was ook de reactie van ZuidHollands Landschap, die ik direct na het incident gebeld had. “dat kan niet” was het antwoord. Boek gesloten, ik had natuurlijk aangifte moeten doen bij de politie, want nu heeft dit geval zelfs de statistieken niet gehaald.
Bedankt voor je/uw reactie, GJ. De situatie is zeer herkenbaar en de reactie van de beheerders ook. Ze bagatelliseren de feiten nog steeds. Momenteel zijn ze her en der zelfs bezig met een charme-offensief door het publiek middels excursies in de duingebieden te tonen dat de dieren geen mens kwaad doen, terwijl talloze incidenten toch op het tegendeel wijzen. Misschien dat e.e.a. door deze weblog – als aanspreekpunt voor incidentmeldingen – nog een staartje krijgt.
Den Hoorn Texel juli 2010.
Al jaren op zoek naar gelijkgestemden over de maakbare natuur en schotse hooglanders.
De situatie hier op Texel word steeds erger. De westkant is nationaal park en dat weten we nu ook. De geschiedenis van Texel en schapen zijn met elkaar verbonden. Al in de eerste reisverslagen over het mooie eiland worden al schapen en schapenboeren genoemd. Helas was het een fransman die niet begreep dat veel kijken naar je kudde ook werken was. Sinds mensenheugenis zijn er duinboeren die met hun schapen een mooie flora onderhielden. Sinds staatsbosbeheer is verandert van een dienende naar een verdienende organisatie gaat het hier mis.
Dit jaar is de laatste duinboer vertrokken uit de Slufter. Rest nog enige schapen op de zanddijk en de mokbaai. Over een jaar is overal schrikdraad waarachter de exoten scharrelen. Veel strond op de paden, gevaarlijke situaties in het hoogseizoen met 45.000 extra toeristen en een verandering van flora fauna. Vogels die niet meer terugkomen omdat hun voedsel en leefgebied wordt opgegeten door de grote grazers. Den Hoorn het kleine dorp aan de zuidpunt is bijna ingesloten door schrikdraad. Een smalle strook is nog goed begaanbaar door de duinen naar zee. Vroeger trok de Hoorender bevolking er op uit om zondags te picknicken in de duinen. Helaas dat is niet meer.
Wat is hiervan de reden. Duinboeren zijn te duur en er zijn vele voorstanders van de maakbare natuur hier op het eiland (waaronder staatsbosbeheer) en vele zooloten die graag een plantje zien verschijnen, waarvan ze dan uit hun bol gaan.
Mijn voorstel is deze:
Schaf het machine park van SB af (four-wheeldrives) en geef mensen een curcus landschapsbeheer die het duinboeren weer willen oppakken. Er blijft genoeg geld over voor ondersteuning van de boeren na afschaffing van bestuurders en andere hotemetoten, die graaiers met die grote grazers.
Er is in het dorp een plan om een schapen museum te beginnen. Lekker handig met dat schotse tuig in de duinen. Ideaal zou zijn een schapen museum in de duinen met kuddes wolbaaltjes om ons heen
Wijk aan Zee, 9 oktober 2010
Opnieuw een incident met Schotse Hooglanders. Ditmaal in het natuurgebied tussen Wijk aan Zee en Heemskerk. We liepen richting de strandopgang Heemskerk. Er stonden twee Hooglanders op het fietspad (zo’n 25 meter van ons vandaan) en waren daar voorlopig niet van plan weg te gaan. Eén keek ons zeer indringend en lang aan, waardoor we besloten ‘de regels’ maar eens op te volgen en met een grote boog om betreffend dier heen te lopen. Door een ondoordringbare bermbegroeiing baanden wij ons een weg. Maar ook daar troffen we ineens een Hooglander (een paar meter van ons vandaan). Weer rechtsomkeerd dus naar het fietspad. Dan maar helemaal teruglopen tot de eerste dwarsweg, besloten we deemoedig. Maar wie schetst onze verrassing (we hadden nog geen 10 meter gelopen) toen ook daar twee Hooglanders stonden, waarvan er een vlak naast het pad, die ons ook weer zeer indringend in de gaten hield. We waren ingesloten. Wat nu te doen? Een jogger huppelde rustig langs het dier en ik dacht in zijn spoor ‘mee te huppelen’. Bij mij ging het nog goed, maar toen vriend x hetzelfde wilde doen, begon betreffend dier hevig met zijn kop te schudden en een paar stappen richting vriend te doen klaar voor de aanval (we hebben het namelijk al een keer eerder meegemaakt en kenden de preludes voor een aanval). Na een rauwe schreeuw vanuit de onderbuik kwam het dier – hoe opmerkelijk – toch even tot stilstand en kon betreffende vriend doorlopen.
UITDAGING NATUURORGANISATIES
In plaats van de klachten van natuurgebruikers over de Schotse Hooglanders steeds maar weer te bagatelliseren, dagen wij de natuurorganisaties, zoals Natuurmonumenten, PWN en Staatsbosbeheer, uit eens een meldpunt in te stellen en eens wérkelijk bij te houden hoeveel last mensen van betreffende dieren hebben en wat de algemene opinie van de natuurvorsers en – genieters over dit fenomeen is en waarom.
De betreffende organisaties zijn er, nemen wij aan, niet voor zichzelf en ook niet om de Schotse Hooglanderpopulatie in stand te houden, maar de natuur te onderhouden zodat de Nederlandse burgers kunnen genieten van hun ‘eigen’ natuur. En natuur met Schotse Hooglanders, tja, dat blijkt steeds maar weer eerder een jungle te zijn dan een mooi evenwicht tussen mens en dier.
Een mooi alternatief: schapen en pony’s. Ongevaarlijk, vredig en leuk.
Niet fijn: al fietsend door het NHD (Noord-Hollands Duinreservaat) bij Castricum komt er, vanuit een bocht, een hele kudde van die krengen op me af gestoven. Ik hoorde ze eerder dan ik ze zag, ze hadden echt de kolder in hun kop en maakten allerhande herrie. Ik ben zo snel mogelijk rechtsomkeert gegaan (nog niet zo makkelijk, een fiets keren op een smal duinpad) en zag toen vanaf een afstandje dat ze gelukkig een afslag namen, de enige in de buurt. Ik wil niet weten hoe het afgelopen was als ze rechtdoor waren gedenderd, ik ben namelijk niet zo goed in bomen klimmen en geloof me, die beesten zijn verrekte snel als ze er zin in hebben. Dit incident is van een aantal jaar geleden. Daarna is er nooit meer wat gebeurd. Daar wil ik wel bij opmerken dat ik de Hoogland-gebieden nu stelselmatig vermijd. Ik heb weinig zin in een experimenteel onderzoek waarbij ik zelf het proefkonijn ben.
Na talloze keren op mijn paard door de velden bij Oudemolen(Drenthe) te hebben gereden, liep ik er vandaag voor de verandering eens naast. Tijdens alle voorgaande ontmoetingen met de hooglanders, waarbij ik op mijn paard zat, ben ik geen problemen tegen gekomen. Vandaag ging het echter duidelijk anders. Blijkbaar ben ik naast mijn paard toch een stuk enger dan op mijn paard. Vandaag liep ik rustig met mijn paard achter mij aan langs de kudde die midden op het veld stond te grazen. Ik liep aan de rand van het veld en er zat zeker 25 meter tussen mij en de koeien. Vanaf het moment dat ze mij in de gaten hadden werd ik door de hele kudde goed in de gaten gehouden. Ze stonden op een rij en keken mij strak aan. Hmm dacht ik dit voelt toch niet geheel veilig maar ik dacht dat omkeren niet nodig was want ik had de koeien nooit gevaarlijk gedrag zien vertonen richting mens of dier. Ik liep dus rustig door maar naast mij was duidelijk zichtbaar dat de kudde aan het bedenken was of ze mij weg zouden jagen of dat ze zelf weg zouden lopen. Beide acties werden afwisselend uitgevoerd maar gelukkig voor mij werd de aanval niet met volle overgave gedaan omdat er nog teveel twijfel was over wat te doen met mij. Ik was ondertussen best een beetje zenuwachtig maar dacht ik moet straf door blijven lopen want anders heb ik sowieso een probleem. Ik was me gelukkig steeds verder van ze aan het verwijderen en na nog een halve wegjaag poging van de kudde, bleven ze gelukkig staan. Ik had het gehaald tot de uitgang…..pfieuwwww. Ik was toch echt wel even bang. Ze hebben me echt de gehele 10 minuten strak in de gaten gehouden, ze stonden zij aan zij met de hoofden naar voren en hadden deze strak op mij gericht. Ik zal de volgende keer direct omkeren als ik ze ook maar enigszins in de buurt zie staan want dit was me net even iets te spannend en als ik de voorgaande stukken zo lees dan kan het ook nog eens echt gevaarlijk worden.
In de Kennemerduinen hier in Santpoort Velsen stikt het van die Schotse hooglanders, maar ik moet zeggen het zijn me vrienden ik heb dr nooit last mee. sta dr ook wel eens voor op korte afstand leuke foto maken en verders niks. Echter dieren blijven altijd onvoorspelbaar en het kan inderdaad ook anders zijn. De kudde die ik met me vriendin eerder ooit eens tegen kwam die deed ook even het hoofd naar beneden. Toen zijn we inderdaad wel even netjes aan de kant gegaan en toen liep de stoet door. Met een hond weet je immers ook nooit iets, die kan je lief benaderen maar die kan ook zo plots van geest veranderen. Denk inderdaad dat schapen en pony’s(overigens ook aanwezig) een betere optie zou zijn. Volgens mij als zo beest het op ze heupen krijgt kan ie je wel finaal afmaken denk ik. Geen idee hoe hard ze kunnen rennen. Tempo die ze normal aandragen is erg slow. Denk wel dat er bij heel veel klachten een einde zal komen aan deze beesten in duinen die ook voor mensen toegang hebben.
Mag ik Staatsbosbeheer -namens geheel natuurminnend Nederland- bedanken voor haar originele, eigenzinnige en vooral klantvriendelijke keuze om zwarte runderen in de Schoorlse duinen als begrazers in te zetten in plaats van Schotse Hooglanders!